عمه – مي گم راستش رو بگو وگرنه بقيه ي سرگذشتم رو نمي گم آ!
ماني – اَلنَجاتُ في الصديق! خدا اون روز رو نياره! زبونم لال!زبونم لال! اگه يه روز يه همچين اتفاقي برام بي افته، بلافاصله در يك نيمه شبِ تاريك و خلوت . . .
((با پا آروم زدم به پاش كه يه نگاه به من كرد و بعدش گفت))
- واگذارش مي كردم به خدا!
- ((عمه م شروع كرد به خنديدنو گفت))
- اي پدرسوخته! مگه ترمه حريف تو مي شه؟!
ماني - والا شده! انقدر با لگد به ساق پام زده كه بايد همين روزا فكر پلاتين براش باشم!
- مي فرمودين عمه!
عمه - آره! خلاصه جريان عشقش رو به پدربزرگم مي گه! پدربزرگمم كه مي دونسته دخترش زن اون بشو نيس، يكي نبودن دين شون رو بهانه مي كنه و مي گه يه همچين چيزي امكان نداره! بعدشم بهش قول ميده كه تو همين روزا آستين بالا مي زنه و يه دختر خوشگل رو كه هم دينشم باشه براش خواستگاري مي كنه! پدربزرگ شمام ديگه هيچي نمي گه و دمق و پكر ميذاره مي ره و تا چند روزي م همين جوري بوده و بعدشم كم كم اخلاقش خوب مي شه و مي چسبه به كار و شروع مي كنه فوت و فن تجارت و كاسبي رو از پدربزرگ من ياد گرفتن.
يه سال از اين جريان مي گذره و همه چي بر وفق مراد بوده! مادرم تعريف مي كرد صبح به صبح كه از خواب بلند مي شدن،پدربزرگ شما مي رفته و نون تازه و سر شير مي خريده كه مادرم خيلي دوست داشته و مي شستن دور هم صبحونه مي خوردن و بعدش پدربزرگ شما و پدربزرگ من مي رفتن سركار و مادر من مونده خونه با خواهر و مادر پدربزرگ شما.اونام مرتب باهاش حرف مي زدن و بهش مهربوني مي كردن و خلاصه با مهربوني اونا،اسارت تو خونه رو يه جوري تحمل مي كرده!
بعد از يك سال م پدربزرگ من يكي يكي خواهرهاي پدربزرگ شمارو شوهر ميده و عروسي و جهاز و چي و چي و چي!
تا اينجا همه چي خوب بوده تا اينكه تقريبا دو سال و نيم بعد،تو ماه محرم كه همه جا مراسم عذاداري و سينه زني بوده يه روز پدربزرگ شما به مادرش مي گه كه يه شربت نذري درست كنه كه وقتي دسته هاي سينه زني ما آن، بين شون پخش كنه.مادرشم يه شربت خوب درست مي كنه و مي ريزه تو چندتا كُپ و ميذاره اونجا.
شب ش كه مي رسه پدربزرگ تون به پدربزرگ من مي گه كه دوتايي با همديگه برن براي شربت دادن.اونم قبول مي كنه و باهاش مي ره.
((اينجا كه رسيد يه خرده مكث كرد و بعدش گفت))
- از اينجا به بعد چيزايي يه كه براتون نازه گي داره و عجيبه!حالا بگم؟!
((دوتايي گفتيم كه عيبي نداره و منتظريم كه يه سيگار ديگه روشن كرد و دوتام من و ماني روشن كرديم و بعدش گفت))
- خلاصه دو تايي با دو سه كُپ شربت راه مي افتن و مي رن از خونه بيرون و مي رن و مي رن تا به يه دسته ِ سينه زن مي رسن. همونجا يه چارپايه ميذارن و بساط شونو علم مي كنن و پدربزرگ شما به پدربزرگ من ميگه كه براي اينكه بين مردم بيشتر اعتبار پيدا كنه، خوبه كه شربت رو اون بده به مردم.اونم ميبينه راست ميگه و شروع مي كنه به ريختن شربت تو ليوان و ميده به مردم.چند نفري كه مي خورن يه مرتبه همهمه مي افته بين سينه زن آ و يكي دوتاشون شربت رو تف مي كنن بيرون و يه دفعه ولوله مي افته تو جمعيت!
صداي كافر كافر از سينه زن آ بلند مي شه! نوحه خون كه اينطوري مي بينه،خوندنش رو قطع مي كنه كه ببينه اون وسط چه خبره كه يه مرتبه دو سه نفر داد مي زنن و ميگن "اين كافر بي دين و ايمون،عرق ريخته تو شربت نذري!"
مردم كه اينو مي فهمن،مي ريزن سر پدربزرگم! اون بدبختم هرچي مياد حرف بزنه،بدتر ميشه چون لهجه داشته و ديگه كسي چيزي ازش قبول نمي كرده!دشنه ها ميره بالا و مياد پايين و خون از ده جاي تن پدربزرگم روون ميشه و تا بزرگترا و ريش سفيدا بفهمن چي شده و بيان جلو مردم عصباني و متعصب رو بگيرن كه پدربزرگم تو خون خودش مي غلطه و ديگه كار از كار ميگذره و اون وسط سه،چهار نفر پيدا مي شن و نعش نيمه جون پدربزرگم رو از ميون سينه زن آ مي كشن كنار و مي برنش طرف خونش كه پدربزرگ شما مي رسه و مي گه چي شده كه جريان رو براش مي گن و اونم مي زنه تو سر و كله ش و كمك مي كنه كه پدربزرگمو برسونن به دخترش!
حالا چقدر طول مي كشه خدا مي دونه اما وقتي پدربزرگم به خونه مي رسه كه داشته جون مي داده و نفس هاي آخرش رو مي كشيده!
مادرم كه يه همچين وضعي رو ميبينه،خودشو مي رسونه بالا سر پدرش و شروع مي كنه به جيغ و فرياد كردن و گريه زاري! بقيه م همين طور! يعني ديگه صدا به صدا نمي رسيده كه گوش بدن ببينن اون پيرمرد بدبخت چي مي خواد بگه! فقط مادرم يه لحظه مي شنوه كه پدرش به روسي كلمه ي خيانت رو ميگه و پدربزرگ شما رو نگاه مي كنه و بعدشم چشاش بسته ميشه!
((اينو كه گفت ساكت شد و تكيه ش رو داد به مبل و يه پك به سيگارش زد و بعدش به من و ماني نگاه كرد! نمي تونستم چيزي رو كه مي شنوم باور كنم! يعني پدربزرگمون يه همچين نقشه ي كثيفي رو كشيده بوده؟! يعني عمه م راست مي گفت؟! دليلي براي دروغ گفتن نداشت! اونم بعد از اين همه سال!
تو چشماش نگاه كردم! صداقت رو مي ديدم اما باور كردن يه همچين چيزي م برام سخت بود براي همين پرسيدم:))
- پدربزرگ ما اون موقع كجا بوده؟!
عمه - نمي دونم!
- يعني اينا همه يه نقشه بوده؟!
عمه - نمي دونم!
ماني - يعني يه نفر بعد از اون همه مهربوني كه بهش كردن يه همچين كاري مي كنه؟!
عمه - نمي دونم!
- ولي چيزي رو كه شما برامون تعريف كردين همين معني رو ميده!
عمه - من فقط اون چيزي رو كه شنيده بودم براتون گفتم! بيشتر از اينم نمي دونم،پس نمي گم چون از دروغ متنفرم!
- پدربزرگ شما تو اون لحظه ديگه چيزي نگفته؟!
عمه - فقط يه كلمه و يه نگاه!بقيه ش رو بايد خودتون حدس بزنين!
- باور كردنش سخته!
عمه - پس من دارم دروغ مي گم!
- نمي گم شما دروغ مي گين اما مسعله خيلي عجيبه!
ماني - از بقيه ي سرگذشت ميشه اين قسمت رو حدس زد!شايدم اصلا قضيه اينطوري نبوده باشه!
- يعني چي؟!
ماني - شايد اصلا كسي تو شربت عرق نريخته باشه!
- پس مردم از كجا فهميدن؟!
ماني - شايد اون كسايي كه داد زدن و گفتن اين كافر عرق تو شربت ريخته و اونايي كه با دسنه پدربزرگ عمه رو زدن و اونايي كه از اون وسط كشيدنش بيرون و رسوندنش خونه،همه يكي بودن!
- يعني پدربزرگمون چندنفر رو اجير كرده كه اين نقشه رو پياده كنن؟!
ماني- سينه زن بدون اجازه ي بزرگ هيئت هيچ كاري نمي كنه! بزرگ هيئتم هميشه سعي مي كنه سر و صداهارو بخوابونه و كار به جاهاي باريك نكشه!
((يه مرتبه عمه م شروع كرد به خنديدن و گفت:))
- ديدين حالا خودتون مي تونين حدس بزنين!
- يعني درست حدس زديم؟!
عمه - مادرم مي گفت اون موقع و تو اون روزاي اول كه اين اتفاق افتاده بوده،نمي تونسته فكرش رو متمركز كنه اما بعدش چرا! يعني مي گفت: بعد از اين جريان،هرماه يه نفر مي اومده در خونهو پدربزرگتون مي رفته دم در و باهاش يه خرده حرف مي زده و بهدشم اون ميذاشته و مي رفته! هيچوقتم پدربزرگتون به كسي نمي گفته كه اين كيه يا با اون چي كار داره! يه شب كه مادرم نسبت به اين مسئله حساس ميشه،يواشكي از يه جايي سعي مي كنه كه صورت اون يارو رو ببينه! اينجا بوده كه كم كم همه چي براش روشن مي شه! اين مردي كه ماهي يه شب ميومده اونجا، يكي از همون كسايي بوده كه پدرش رو بعد از زخمي شدن مي آره خونه!
وقتي اين جريان رو مي فهمه، مي ره تو كوك پدربزرگ شما و متوجه ميشه كه هر بار اون يارو مي آد دم خونه،پدربزرگتون يه چيزي دستمال پيچ مي كنه و مي ده بهش! بهدا مي فهمه كه پدربزرگتون نزديك اومدن اون يارو كه مي شه، يه مقدار پول ميذاره تو دستمال و ميذاره تو گنجه و وقتي اون مياد در خونه، مي ده بهش!
ماني - اُجرت يا حق السكوت!
((عمه خنديد و يه سيگار ديگه روشن كرد و يه پك بهش زد و گفت:))
- بگذريم! بعد از اون شب يه مدتي همه عذاداري مي كنن تا كم كم مسئله كمرنگ ميشه و زندگي به حالت عادي بر ميگرده. تو اين مدتم پدربزرگ شما كار حجره يبازار رو ميگيره دستش و مي شه همه كاره ي خونه.از اون به بعد بيشتر به مادرم مهربوني مي كرده! مادرم مي گفت تا بيرون از خونه بود كه بود! وقتي برمي گشت خونه مثل پروانه دور و بر من مي چرخيد!از هيچي برام كم نميذاشت! اينم بايد بگم كه پدربزرگتون واقعا عاشق مادرم بوده! از تموم اين نقشه م كه اجرا كرده بوده دو تا هدف داشته! يكي اينكه مادرم رو به دست بياره،يكي م اينكه دست بزاره رو كل ثروت پدربزرگم كه تو هر دوشم موفق مي شه!
مادرم مي گفت يه سال كه از كشته شدن پدرش ميگذره، يه شب پدربزرگتون مياد تو اتاق مادرمو در رو پشت سرش مي بنده و به مادرم ميگه كه مي خوا باهاش حرف بزنه. مادرم كه فكر ميكنه پدربزرگتون مي خواد در مورد كار و پول و اي چيزا باهاش صحبت كنه، مي شينه و گوش ميده كه پدربزرگتونم مسئله ي ازدواج رو مي كشه جلو! مادرم شديدا مخالفت مي كنه و بهش ميگه كه خيال داره تا چند وقت ديگه بره اروپا! پدربزرگتونم فقط بهش مي خنده و مادرم معني اين خنده رو از فرداش مي فهمه!
در اندروني قفل و كلون ميشه و مادرم مي شه يه زنداني راستي راستي! رفتار اهل خونم باهاش عوض مي شهو همونايي كه تا حالا باهاش دوست بودن،ميشن دشمنش! مي گفت كه يه مرتبه از مهمون اون خونه تبديل مي شه به كلفت اون خونه! وادارش مي كنن كه جارو بزنه،شيشه بشوره،دوخت و دوز كنه ، مستراح بشوره و خلاصه هر كار ديگه غير از ظرف شويي و پخت و پز! حالا مي دونين چرا اين دو تا كر رو بهش نمي دادن؟! حتما اينم يه خرده فكر كنين مي فهمين اما ديگه به مغزتون زحمت نمي دم! بهش مي گفتن تو نجسي! كافري ! مي گفتن اگه دست به ظرفا يزنه، نجس مي شن و اونا بايد آب شون بكشن! تحقير!
فروپاشي شخصيت! از بين بردن اعتماد به نفس و تخريب روحي!
كار به جايي مي كشه كه بهش تف مي كردن! يعني خونواده ي پدربزرگ شما وقتي مي ديدنش،عملا بهش آب دهن مي انداختن! اي كاش كار به همين جا ختم مي شده!
- ديگه چيكار مي تونستن بكنن؟!
عمه - شكنجه هاي ديگه! شما نمي دونين وقتي آدما بخوان بد باشن چقدر تو اين كار پيش مي رن! وقتي به خودشون حق دادن كه مي تونن نسبت به يه انسان ديگه بدي كنن،ديگه نمي شه جلوشونو گرفت!
مادرم مي گفت ديگه بهش اجازه نمي دادن با اونا غذا بخوره! ظرفاشو از مال خودشون جدا كرده بودن! اون اتاق بزرگ رو ازش گرفته بودن و بهش بغل مستراح يه اتاق انباري تو زير زمين داده بودن! حرف هاي زشتي بهش مي زدن كه از شنيدن شون مو به تن آدم راست مي شه! كاري باهاش كرده بودن كه هر مقاومتي رو توش از بين برده بوده!
- تنبيه بدني م مي كردنش؟!
عمه - نه! احتاجي ديگه نبود! يادت باشه كه هر موجود زنده بعد از يه مدت نسبت به شكنجه هاي بدني يا مقاوم مي شه و يا كشته مي شه! از اون گذشته احتاجي به اين مسئله نبوده! ضمن اينكه پدربزرگتون مادرم رو دوست داشته و اجازه ي اين كارو بهشون نمي داده! فقط ازشون خواسته بوده كه خردش كنن! شخصيت ش رو! گذشتش رو! ايمان ش رو! اعتقاداتش رو! اينا از هرچيزي بدتره! مخصوصا ضربه ي آخر كه كلا باعث تسليم شدن مادرم مي شه!
مي گفت يه روز متوجه شدم كه تو غذايي كه براي من مي كشن و مي دن بهم كه ببرم تو اتاقم بخورم، تف مي كنن! ديگه از اون به بعد تا زماني كه مي تونسته تحمل كنه،لب به غذا نمي زنه و وقتي تحملش تموم مي شه، يه روز پدربزرگ تونو صدا مي كنه و بهش مي گه كه حاضره باهاش ازدواج كنه!
- چرا از اونجا فرار نمي كرده؟!
عمه - تو خونه هاي قديمي رو ديده بودي؟! درست مثل يه زندان! زندان براي زن و دخترايي كه توش مثلا زندگي مي كردن! بيروني از اندروني جدا بود! ديواراي بلند با فاصله از خونه ي همسايه!
وقتي در اندروني قفل و كلون مي شد ديگه از زندان بدتر بود! هيچكس نمي تونست ازش فرار كنه مخصوصا كه چندتا زندان بانم داشته باشه!
اينارو كه گفت از جاش بلند شد و فنجونا رو گذاشت تو سيني و از اتاق رفت بيرون و يه خرده بعد با چندتا چايي برگشت و يكي يدونه گذاشت جلو ما و خودشم يكي ورداشت و نشست و يه خرده ازش خرد و گفت))
- مادرم مي گفت : وقتي به پدربزرگتون مي گه كه راضيه باهاش ازدواج كنه خيلي خوشحال مي شه و زود بهش مي گه كه چقدر دوستش داره و چقدر از اين كارا كه تو اين مدت در حق ش انجام شده ناراحت بوده و از اين مزخرفا! بعدش مي گه ايشالا وقتي مسلمون شدي دوباره ميشي خانم اين خونه و عزت و احترامت برميگرده سرجاش! تا مادرم اين حرف رو مي شنوه و شروع مي كنه به داد و فرياد كردن كه من نمي خوام دينم رو عوض كنم و اين مسئله چه ربطي به ازدواج داره و تو به دين خودت باش و من به دين خودم اما پدربزرگ تون خيلي آروم ميگه كه نمي تونه با يه دختر غير مسلمون ازدواج كنه و وقتي كه مي بينه مادرم داره مقاومت مي كنه، سرش رو ميندازه پايين كه بره بيرون! مادرمم مي فهمه كه با رفتن اون، از فردا دوباره همين شكنجه ها ادامه پيدا مي كنه! براي همينم صداش مي كنه و سعي مي كنه با منطق مجابش كنه اما هركاري مي كنه و هرچي مي گه، پدربزرگ تون سر حرفش مي مونه و مي گه كه بايد مادرم مسلمون بشه! مادرمم چون چاره اي نداشته قبول مي كنه! پدربزرگ تونم همون موقع مي فرسته دنبال يه آقا و رسيده نرسيده خونه، بلافاصله مادرم رو مسلمون مي كنه و همونجا صيغه ي عقد رو جاري مي كنن و مادرم ميشه زن پدربزرگ شما! يعني ميشه پدر من! همون شبم دوباره مادرم بر مي گرده به اتاق پنج دري و زفاف انجام مي شه!
- مادر شما شوهرش رو دوست داشته؟
عمه - اگه زن تو پدرت رو كشته باشه و تو بدوني،بازم دوستش داري؟
((هيچي نگفتم كه دوباره يه سيگار روشن كرد و گفت:))
- از فرداش مادرم به خيال اينكه اوضاع براش عوض مي شه، چشم از خواب وا مي كنه اما دريغ و صد افسوس كه وقتي پرده ها دريده شد ديگه احترامي در بين نمي مونه!

فصل بيستم
صدايش مي لرزيد. با يك دست قلبيش را گرفته بود و با دست ديگر گوشي تلفن را. احساس مي كرد درد نامحسوسي در قلبش مي پيچد. ضربه فوق العاده بود! نمي شد باور كرد! براي بار دوم پرسيد:
- شما مطمئنيد آقاي صادق؟ واي آقاي صادق، مرتضي جان! نمي دونين اين خبر چقدر براي من عجيبه! سخته! غريبه! آخر چطور او؟ نه، باور كردني نيست! شما مطمئنيد؟
- بله استاد. تلفن زديم به دايه اش فاطمه خانم، يعني خانم شيدا قاسمي تلفن زده! صدرصد درسته!
- خب، متشكرم از اينكه منو انتخاب كردين. يعني... چطوري بگم، از اينكه مورد اطمينان جوانها واقع شده م، خوشحالم. معلومه كه موفق شدم. در هر صورت منو ببخشيد. چون حالا وقت اين حرفها نيست، حرف زندگي دوتا جوونه كه... به هر حال متشكرم، و چشم، خودم باهاش صحبت مي كنم.
- خب پس خداحافظ. امري ندارين استاد؟
- نه عزيزم، خدانگهدار.
دستهاي استاد سپهر مي لرزيد. گوشي را گذاشت و همانجا روي مبل ولو شد....
- بچه هام! واي...! زندگي هردوشون خراب شد!... تقصير منه!... نبايد مي گذاشتم كار به اينجا برسه! چه آرزوهائي براي اونا داشتم! اونم دخترم بود! واي....
لحظه ها سخت و سنگين مي گذشتند. درد با تمام قدرتش به استاد سپهر حمله مي كرد. قلبش درد گرفته بود!
- خانم... مهرانگيز... مهرانگيز... مهري... جان.
- چيه؟ چي شده كيوان؟
- قلبم! قلبم!درد... اون قرصهاي زير زبوني منو....
وتا قرصهاي قلب استاد كيوان به زير زبانش برسد، از حال رفت. وقتي اورژانس رسيد، به سرعت دست بكار شد. با يكي دوتا تزريق حالش جا آمد و بغد از يكي دوساعت به خانه برگشتند.
- لطفاً حرف نزن كيوان جان، هيچي نگو، چي شد اينجوري شدي آخه؟ آخ ببخشيد نگو! چرا مواظب نيستي؟ سيگار زيادي...
- نه موضوع اين نيست.... حالم بهتره، مي تونم حرف بزنم! اصلاً بايد بگم و گرنه توي دلم مي مونه! قضيه آرياست، آريا و غزل!
شروع به گفتن كرد. استاد كيوان و همسرش ساعتها حرف زدند.
- خب ديگه كيوان جان. كار از كار گذشته! همه مون مقصريم. وقتي يه طوري مي شه، يعني يه اتفاقي مي افته، تازه همه به فكر مي افتند كه چه كارهايي از دستشون بر مي اومده و مي تونستند انجام بدن و نداده ن!
- همينطوره عزيزم! حيف... فقط كاش آريا تحمل كنه! ضربه ي سختيه براش! من پسرمو مي شناسم.
صبح فردا حال استاد خوب خوب بود. مثل هميشه.
- خب مثه اينكه كار ديگه اي نداريم غير از انتظار كشيدن!
- ميدوني آريا كي مياد؟
- همين امروز و فدا. يعني دوستش مرتضي اينطوري مي گفت. در هر صورت خدا به دادش برسه.
- اين آريائي كه من مي شناسم، در ظاهر سكوت مي كنه. انگار نه انگار كه علاقه اي در كار بوده، اما در باطن پدر خودشو در مي آره!
- ترس منم از همينه! كاش اعتراف مي كرد.
مهرانگيز خانم با يك زهر خند حرف شوهرش را بريد كه:
- اگه اينطوري بود كه اصلاً اين وضع پيش نمي اومد! حالا دوتاشون با هم نامزد هم شده بودند. حيف كه...
- آره راست مي گي. واي از اين منم! واي ازاين غرور!
- البته غرور غزل را هم فراموش نكن! غرورش و سروضع ظاهرش! اونهمه اداي پولداري...
- نه بي انصافي نكنيم، اون اصلاً اهل قيافه گرفتن و اداي پولدار رو در آوردن نبود!
- اشتباه نكن، ادا در نمي آورد اما همون بنز اسپورتي كه سوار مي شد، در مقابل آريا كه با تاكسي و اتوبوس مي رفت و مي اومدو ماشين پدرش حتي...
- اينو درست مي گي! حق با توست.
استاد كيوان دستش به هيچ كاري نمي رفت. نه خواندن و نه نوشتن و بالاخره زنگ در به صدا در آمد. مهرانگيز خانم قبل از برداشتن آيفون گفت:
- خودشه كيوان! زنگ زدن خودشه!
آريا بود!
- سلام برهمه. سلام مامان. سلام پدر.
- سلام، سلام. به به حضرت آقا! خوش گذشت پدر جان؟
- جاي شما خالي، بد نبود. شما چطورين؟ خوبين مادر؟
- الحمدالله. ساكتو بده به من و برو لباس عوض كن.
- نه مادذ، خودم ساكمو باز مي كنم و...
- نه، مي خوام لباساي كثيفتو بريزم توي ماشين لباسشويي و...
آريا نمي خواست آنها ساكش را باز كنند. مي ترسيد نشانه اي از زندگي ديگرش در ساك پيدا شود. براي همين ساك را برداشت و در حالي كه به طرف اتاقش مي رفت، گفت:
- همه ش كه نمي شه شما زحمت بكشيد. ساك رو خالي مي كنم، لباس كثيفارو مي يارم.
استاد كيوان لبخند به لب گفت:
- چه عجب! پسرمون به فكر زحمت مادرش افتاده